More

    Pokój

    Autor: Czesław Woźniak | Tytuł pracy: Pokój, 1973

    Pokój Czesława Woźniaka Spółdzielnia Mieszkaniowa Osiedle Młodych zakupiła po plenerze Rataje’73. Była to jedna z czterech rzeźb zrealizowanych po tej imprezie i jedna z pierwszych, jakie pojawiły się w tej dzielnicy miasta. W 1974 roku Pokój ustawiono na Osiedlu Jagiellońskim na skwerze przed blokiem nr 41–35. Ponad dwumetrową rzeźbę z betonu umieszczono na masywnym, wysokim cokole w formie prostopadłościanu. Przedstawia ona popularny w okresie PRL-u motyw gołąbka pokoju – jest on trzymany w uniesionej ręce przez matkę siedzącą na postumencie wraz z dzieckiem.

    W 1948 roku Pablo Picasso stworzył najsłynniejszy symbol gołębia pokoju podczas Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju, który odbył się we Wrocławiu. Znak ten był często wykorzystywany w okresie po II wojnie światowej, szczególnie przez organizacje komunistyczne, takie jak Światowa Rada Pokoju utworzona w 1950 roku w Warszawie. W rzeźbie Czesława Woźniaka motyw gołębia pokoju połączony został z macierzyństwem, które było tematem stale pojawiającym się w rzeźbie powstającej w okresie PRL-u. Postać matki i siedzącego na jej nogach dziecka nawiązuje do wykorzystywanych wówczas w celach propagandowo-ideowych wizerunków kobiet, które uosabiały, ważną w okresie powojennym, ideę odbudowy narodu. Figurą matki posługiwano się także przy okazji formułowania apeli o pokój na świecie, co było istotnym wątkiem politycznej indoktrynacji. Syntetyczna i oszczędna bryła rzeźby Pokój, w której dziecko wtopione jest w ciało matki, a gołąbek pokoju wyrasta wprost z jej dłoni,wpisuje się w ten polityczno-ideowy porządek, ukazując zespolenie tych dwóch motywów także na poziomie czysto formalnym.

    Rzeźbę po latach pomalowano na biały kolor, zamalowując pojawiające się na jej powierzchni ubytki i wykruszenia. Padła ona także ofiarą wandali, którzy oszpecili ją markerami.

    Czesław Woźniak (ur. 1905 r. we Wrześni , zm. 1982 r. w Poznaniu) – rzeźbiarz, specjalizujący się w rzeźbie pomnikowej, sakralnej i plenerowej. W latach 1928–1933 studiował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu na Wydziale Rzeźby i Brązownictwa, gdzie uzyskał dyplom w 1933 roku. W 1939 roku wraz z Józefem Murlewskim wyjechał na studia do Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie. Po wojnie, od 1946 do 1969 roku, pracował jako starszy asystent, a następnie wykładowca (od 1953 roku) w Pracowni Rzeźby prof. Bazylego Wojtowicza w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu.

    Autor wielu rzeźb plenerowych i pomników, m.in. płaskorzeźby na Pomniku Bohaterów Cytadeli Poznańskiej (1945, wraz z Bazylim Wojtowiczem); pomnika Stefana Czarneckiego dla Wyższej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu (1946, wraz z Bazylim Wojtowiczem); Pomnika Bohaterów nazywanego także Pomnikiem Wdzięczności w Kępnie (1948, wraz z Bazylim Wojtowiczem); pomnika Wacława z Szamotuł (1953, wraz z Bazylim Wojtowiczem); rzeźby plenerowej Pokój na Osiedlu Jagiellońskim w Poznaniu (1974). Jest autorem wielu rzeźb sakralnych, m.in. św. Józefa z Dzieciątkiem w Kościele św. Anny w Poznaniu; figury Matki Boskiej Wniebowziętej w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Puszczykowie (1936); figury Matki Bożej w kościele Świętego Krzyża w Poznaniu (1949); ołtarza głównego w Kościele św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu (1962) i chrzcielnicy w tym samym kościele (1965); rzeźby biskupa Jordana, Mieszka I i Dąbrówki oraz Króla Bolesława Chrobrego w katedrze w Poznaniu (1973).

    Brał udział w wielu wystawach, m.in. w Salonie Wiosennym, Muzeum Narodowe w Warszawie (1946), II Ogólnopolskim Salonie Zimowym ZPAP, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (1947); I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki, Muzeum Narodowe w Warszawie (1950); wystawie Rzeźba polska 1945-1960, CBWA Zachęta w Warszawie (1960); w Salonie jesiennym. Malarstwo, grafika, rzeźba, BWA Poznań ; I Biennale Małych Form Rzeźbiarskich, BWA Poznań (1977); wystawie Artyści Poznania 1945–1985, Muzeum Narodowe w Poznaniu (1986); Polskie Małe Formy Rzeźbiarskie, BWA w Poznań (1988).

    Poprzedni obiekt
    Następny obiekt