Obiekty Rataje Pływaczka

Pływaczka

Autor: Józef Kopczyński | Tytuł pracy: Pływaczka, 1977

Pływaczkę Józefa Kopczyńskiego ustawiono w 1977 roku na skwerze przed pływalnią na os. Piastowskim. Rzeźba zniknęła latem 2016 roku podczas przygotowań do przebudowy basenu.  Do tej pory nie została odnaleziona.

Widok na skwer i pływalnię na os. Piastowskim, gdzie do 2016 roku stała Pływaczka Józefa Kopczyńskiego

Pływaczka Kopczyńskiego przedstawiała smukłą postać z uniesionymi w górę rękoma, tworzącymi zamknięty trójkąt, co było charakterystyczne dla innych realizacji artysty z tego okresu. Motyw pływaczki pojawił się w twórczości Kopczyńskiego już w połowie lat 50. Wcześniejszą wersję tej rzeźby posiada w swojej kolekcji Muzeum Narodowe w Poznaniu. Fragment oryginalnego, gipsowego popiersia Pływaczki zachował się w kolekcji prywatnej.

Od lewej: Pływaczka Józefa Kopczyńskiego, 1956, brąz, kolekcja Muzeum Narodowego w Poznaniu oraz gipsowe popiersie Pływaczki z kolekcji prywatnej, dokumentacja wystawy Formy w przestrzeni. Poznańskie rzeźby plenerowe lat 60. i 70. XX wieku, Muzeum Narodowe w Poznaniu, fot. Sonia Bober/ Laboratorium cyfrowe Muzeum Narodowego w Poznaniu

Józef Kopczyński (ur. 1930 r. Żnin, zm. 2006 r. Poznań) – rzeźbiarz, specjalizujący się w rzeźbie pomnikowej, plenerowej oraz sakralnej. W latach 1950–1955 studiował na Wydziale Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w pracowni prof. Bazylego Wojtowicza, gdzie w 1956 roku otrzymał dyplom. Od 1955 do 2001 roku pracował w macierzystej uczelni, najpierw jako asystent, potem jako wykładowca (1963), starszy wykładowca (1967) i docent (1972), a następnie profesor nadzwyczajny (1982). W 1995 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Autor wielu pomników, rzeźb sakralnych i tablic pamiątkowych, m.in. obelisku Byliśmy, Jesteśmy, Będziemy w Pile (1961), fontanny w Parku Marcinkowskiego w Poznaniu (1962); pomnika Jana Śniadeckiego w Żninie (1963); tablicy pamiątkowej  poświęconej Tadeuszowi Szeligowskiemu w Poznaniu (1966); zaginionej rzeźby parkowej w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu (1968); Pomnika Walki i Męczeństwa w Żninie (1969); pomnika Heliosa w Toruniu (1973); pomnika Mieszka I i Bolesława Chrobrego w Gnieźnie (1975); pomnika Powstańców Wielkopolskich w Skalmierzycach (1978); rzeźby Pływaczka w Poznaniu (1977); ołtarza w  kościele oo. Dominikanów w Poznaniu (1990); rzeźby Tytusa Działyńskiego w Kórniku (1995–2000).

Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. I nagrody w konkursie na projekt pomnika Juliusza Słowackiego (1961); I nagrody i trzech wyróżnień w konkursie na projekt rzeźby parkowej w Poznaniu (1961); wyróżnienia za projekt pomnika Powstańców Śląskich w Warszawie (1965);  I nagrody w konkursie na pomnik króla Przemysła I w Poznaniu (1968); Nagrody Klubu Młodych „Od Nowa” w Poznaniu (1969); III nagrody w konkursie na projekt pomnika Mikołaja Kopernika we Fromborku (wraz z zespołem – 1971); złotego medalu w IV Konkursie na Grafikę i Rysunek im. Jana Wronieckiego (1971);  wyróżnienia w konkursie na projekt pomnika Fryderyka Chopina w Londynie (wraz z zespołem 1973); nagrody na wystawie Merkury 1974; Nagrody Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego w dziedzinie upowszechniania kultury (1974);  Nagrody Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za całokształt twórczości (1977).

Brał udział w wielu wystawach w kraju i za granicą, m.in. w II Biennale Drobnych Form Rzeźbiarskich w Poznaniu (1979); Medalierstwo Polskie, Praga, Bukareszt (1979); Drobne formy rzeźbiarskie, Berlin (1980); Medalierzy Poznańscy w Hanowerze (1980); w Wystawie prac pedagogów PWSSP w Poznaniu w okazji 60-lecia Uczelni, Muzeum Narodowe w Poznaniu (1980), 35 lat Medalierstwa Polskiego, Warszawa (1980);

Jego prace znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu i Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.