Autor: Magdalena Więcek | Tytuł pracy: Helios | Data powstania: 1973/1974 | Lokalizacja: Wzgórze Przemysława
Rzeźba Helios Magdaleny Więcek była jedną z kilku prac plenerowych eksponowanych podczas indywidulnej wystawy artystki, która miała miejsce w 1974 roku w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Powstała z myślą o utworzeniu stałej ekspozycji rzeźb na Wzgórzu Przemysława obok Muzeum Sztuk Użytkowych. Na terenie ogrodu stanęły wówczas także inne formy przestrzenne autorstwa Więcek, Florale, Blisko ziemi II oraz Blisko ziemi III. Pierwsza z tych prac została przekazana przez artystkę do kolekcji Muzeum Narodowego w Poznaniu, dwie pozostałe uległy zniszczeniu. Magdalena Więcek, początkowo tworząca figuratywne, masywne obiekty rzeźbiarskie z gipsu i kamienia utrzymane w doktrynie socrealistycznej, już pod koniec lat 50. zaczęła eksperymentować z formą, uwalniając rzeźbę od jej wolumenu i materiałowego ciężaru. Helios jest pracą, w której rzeźbiarka podejmuje wątek żywiołów natury – motywu obecnego w jej twórczości od wielu lat. Rzeźbę tworzą dwa pionowe bloki kamienia o łagodnym, nieregularnym kształcie, sprawiające wrażenie organicznych form wyrastających z ziemi. Pomiędzy nimi znajduje się wąska szczelina, otwierająca formę na przestrzeń i światło. W zależności od pory roku i dania, kiedy zmienia się kąt padania promieni słonecznych, powstaje świetlna linia przenikająca przez bryłę. Stanowi ona rodzaj symbolicznej granicy między materią i energią, ziemią i niebem, nadając dziełu wymiar medytacyjny.
Magdalena Więcek (ur. w 1924 r. w Katowicach, zm. 2008 r. w Egipcie) – rzeźbiarka, uprawiająca także rysunek.
Tworzyła rzeźby w gipsie, kamieniu, metalu (aluminium, mosiądzu i stali). W latach 1945–1949 studiowała malarstwo i rzeźbę w PWSSP w Sopocie, następnie kontynuowała naukę rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1952 roku uzyskała dyplom w pracowni Franciszka Strynkiewicza. W latach 1966–1982 kierowała Pracownią Rzeźby w PWSSP w Poznaniu, a w latach 1983–1984 prowadziła zajęcia jako profesor gościnny w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze (Holandia). Brała udział w I Biennale Młodych w Paryżu w 1959 roku, gdzie otrzymała nagrodę krytyków. W 1979 otrzymała II nagrodę na Biennale Dantesco w Rawennie, a w 1981 roku Grand Prix Internazionale de la Contemporanea d’ Art Principauté de Monaco. Od 1994 do 2000 roku mieszkała i tworzyła w Niemczech. Jest autorką plenerowych realizacji rzeźbiarskich w Polsce, Niemczech, Danii, Holandii i Włoszech.
